برای شنیدن قرائت و دکلمهٔ اشعار بالای عنوان شعر کلیک کنید
ملکا
ملکا ذکر تو گویم که خود آیی و خدایی
ز خودئ خود گریزم بیخودی ام را سزایی
د تېرو تلین
د ابو بهاند بهیر یم لوی دریاب یم
را پرېوتی لوړو غرو نه په شتاب یم
هوای وطن
آسوده عقل زار به ماوای تن هنوز
جان در خیال مست هوای وطن هنوز
د پسرلی درشل
تروږمۍ کی توری لړی دی پری ډک زړه د آسمان دی
د غره سر کی ګردله ده، غلغله ده، لوی طغیان دی
اشک ابر
برآمد تیره گون ابری ز روی نیلگون دریا
گهی با آب در بیعت گهی با باد در بلوا
دسترګو طواف
زه ستا له خیاله سره تلم بل می مسیر نه و
لکه څپه یو سر غورځنګ وم خو بهیر نه و
عشق و عقل
دوش پرسیدم ز شب چیست آیت تقدیر ما
گفت رو خود را مبند در حلقهٔ زنجیر ما
د ذری معراج
په هغه لاره چی ته تلی زما ګذر شو
ستا د پښو د پل په دُوړو می نظر شو