پرېږده چې غم کې دی تنها و سوځم
اور کې سیځلی یم، چې بیا وسوځم
خوب ته مې مه راځه لیدئ مې نشې
پرېږده که سوځم، چې بی تا وسوځم
ستا ګونګوسی ته ډېر په تمه ومه
د سکوت زړه کې به بسیا وسوځم
یا به پتنګ غوندی ستا سترګې لمانځم
یا به د شمعې په ژړا و سوځم
د اوښکو څاڅکي ملغلرې پېیم
دا لړ د دُرو بی له چا وسوځم؟
د اور لمبو کې ستا تصویر لټوم
کاشکې سپرغۍ شم چې ځان بیا وسوځم
د ورېځو، تالندو، توفان په ګواښ کې
خپله شم تندر، که برېښنا و سوځم؟
زما په آسمان کې لمر سپوږمۍ نسته نور
چی تروږمۍ کې بی پروا وسوځم
چې ستا بېلتون را نه ګیله و نکړی
دا پاتې ژوند به نیمه خوا وسوځم
د عرش د پاکو پریښتو پر وزرو
ځان آسماني کړم، که دنیا وسوځم؟
که له ایرو را پاڅېلدل شول ممکن
بیا به په رسم د عنقا و سوځم
د ستانیزی د ستړیو هیلو کاروان
په کوه طور، که په سینا وسوځم؟
۲۵۰۱۲۰- ۲۵۰۱۲۱
