د هیلو غورځنګ

د سینی یو سوی آه یم، زه د ساز د سوز  آهنګ یم

نه رباب یم نه مضراب یم، اهتزاز د تار و چنګ یم

                 

دا انګړ دی بی بنیاده اوږد مزل لنډ یی منزل دی

ویښوم کاروان د دهر، د جرس د نارو شرنګ یم

 

ډېری لاری می وهلی په طلب کی ستا د حسن

امید تل را سره مل دی ځکه ستا د در ملنګ یم

 

مات کچکول می دی نیولی دروېزه ستا د دیدن کړم

نه شاهی راسره زیب کا، نه په خیال کی د اورنګ یم

 

د آزاد خاطر لپاره بند و بار منلی نشم

ستا د زلفو زولنو کی بند په لړ کی د لونګ یم

 

نه خرقه می د سالوس شته نه زنار لرم پر غاړه

رسم و رنګ پر ما حرام دی له ریا نه په زړه تنګ یم

 

زه نه باغ یم نه بانډه یم نه وږمه د سپین سبا یم

د بېدیا لری افق کی زه سراب غوندی بیرنګ یم

 

پاس په هسک کی ځلاند ستوری اتڼونه کړی څرخېږی

دی طواف د کائیناتو کی د هیلو جوړ غورځنګ یم

 

کله ټال د اندېښنو یم آسمانونو ته ختلی

یا ګوډ عقل په لکړه، ناست په غاړه د ګړنګ یم

 

له اضدادو سره مل یم، د رنځ  رمز  په کی څېړمه

نه د دیر او دین په دود یم نه دلیل سره په جنګ یم

 

نه څه وایم نه څه اورم د هستی د زړه سکوت یم

په حضور کی حال او قال یم، د غیاب د غبار زنګ یم

 

نه زه کرښه د کتاب یم، نه کاغذ سپین له حیرته

زه په زړه کی ویښ الهام یم د قلم د ژبی رنګ یم

 

هسی ګوره «ستانیزیه» د عدم څه اثر نشته 

تش غبار یم د هنداری له اثبات نه ډېر په ننګ یم

                                                                                                            ۱۰۰۶۰۳ - ۱۲۰۷۱۵