مات قلم


مستغنی  یم ستا له فضل او له کرمه (۱)                   

ځکه نه لرم له بل چا د څه تمه

 

که هرڅو دی جلوه پټه ده خلقت کی                      

له لېمو یی را نژدی د خیال صنمه 

 

ستا د مخ روښانه وړانګو ته په هیله                        

انتظار هره شېبه ده مغتنمه

 

دا هستی واړه نیستی ګڼم پوهېږم                              

په اسرارو د وجود او د عدمه 

 

په سر ځغلم د جانان کوڅی ته ځکه                       

باک می نشته له داهسی پیچ و خمه

 

ریاضت می له خرقی لاندی خوندی دی                  

پټ ساتلی د اغیارو له ستمه 

 

د زړه غم مینځم د اوښکو به خوناب کی                 

په بڼو کی دی ساتم د سترګو نمه

 

چی یی راز  جف القلم لیکلی نه و                           

مدعی د عشق نسکور پرېوت له برمه

 

چی یی ستا د عشق بیان لیکلی نشو                          

قلم ځکه په سر وچاوده له غمه

 

«ستانیزی» د سوی زړه لوحه صفا کړه                     

پر مات سر قلم پرې وکیښ ستا رقمه


۱ د مات قلم غزله د ارواښاد محمدنورخان الم کندهاری د تلین تر عنوان لاندی ویرنی وروستی برخه ده